بلتم بشمارم تا چهل

این روزها بی بهانه و با بهانه شمردن  را با هم تمرین میکنیم یک تا پنج را ... درختان خیابان ،چراغهای وسط بلوار .  سطل آشغالهای پارک  ، پله های سرسره  ، گل و تو تو های کتاب قصه  ، نخود و لوبیا ی پاک شده  ،  سکه و اسکناس  های قلک  و هر چیز دیگری که شامل این اختراع بزرگ بشریت برای کنار هم گذاشتن و گنجاندن تعدادی از چیزی در قالب یک قراداد  به نام شمارش و اعداد شود....

یک تا پنج را تمرین میکنیم و هر جایی  که باشیم تمام آدمهای شناس دور  و برت را به اسم صدا میکنی تا در شمردن همراهیت کنند  ازیه جون .... بابا...ماما جون ... بابا جون .... آله ... عمو ....  

 بشمار دخترک شیرین زبانم  :

هِک (یک)... دوووو(دو)....ا ِه ه ه (سه)..... دادار(چاهار).....اَنجججج (پنج).......دسسسسس ....

حالا تمام اطرافیان  باید دست بزنند به افتخار تو و این مهارت بزرگی که  به دست  آورده ای و البته انحصارا متعلق به توست  ...وهمه البته که تحت فرمانند... همراهیت می کنند  و برایت دست می زنند ...چه فرق می کند که این لبخندها و نگاهها و تشویقها مال من و مایی باشد که پر است از ذوق مرگی و اشتیاق و غرور و عشق ... یا مال  آن خاله ای باشد که مهمان مامان جون شده و آنقدر جدی که انگاراز ملعبه شدن توسط یک دختر دوساله و یکماهه خجالت زده و عصبی  است که اینگونه به زور لبخند می زند ، یا مال آن خاله ای که بی تفاوت ترین عکس العمل دنیا را دارد که نمی داند یا یادش رفته کودکش چگونه پله های  مهارتهایش را تا 6  سالگی  بالا آمده ...چه فرق میکند تو مصری و زورگو البته !!! که همه را همراه خودت کنی ...

خب  ،فرمانروایی کن پرنسس ... دنیا در دو سال و یکماهگی هنوز زیر نگین انگشتری تو میچرخد ....

*******************************

" بلتَم بشمارم تا چهل "  یکی از دیالوگ های معروف مهران مدیری است دخترم که طنز پرداز محبوبی است در زمان ما ، البته این دیالوگ مال یکی از طنز های خیلی سال پیش است که هنوز هم بر  زبان مردم باقی مانده قسمتی بود که مهران مدیری شعر یکی از خواننده ها را به طنز میخواند و در آخر با دکلمه ای سوزناک میگفت  "بلتَم  بشمارم تا چهل ... 37 ،38 ، 39،   و بعد ... 41 "...